Śmierć współmałżonka - jak odnaleźć się w nowej samotności? | Śmierć żony lub śmierć męża, to jedno z najbardziej traumatycznych przeżyć
Spis treści artykułu
Śmierć współmałżonka jest jedną z
najbardziej boleśnie doświadczanych strat w życiu człowieka. Nie bez przyczyny
Holmes i Rahe [1] na szczycie swojej listy najbardziej stresujących wydarzeń
życiowych umieszczają właśnie śmierć żony lub śmierć męża. Żałoba po śmierci partnerato bowiem najtrudniejsza postać żałoby, niosąca ze sobą doświadczenie skrajnie trudnych i
bolesnych emocji. Śmierć partnera, osoby bliskiej, burzy u osoby owdowiałej dotychczasowe
spojrzenie na siebie i otoczenie. Kiedy następuje śmierć żony lub męża kończy się miłość, a zaczyna samotność, która wpływa na dalszy przebieg życia, pociągając ze
sobą szereg kolejnych strat o charakterze osobistym, społecznym, finansowym.
Niejednokrotnie wiąże się z zagubieniem własnej drogi życiowej, stanowiąc
poważny kryzys. Internetowe biuro matrymonialne MyDwoje.pl porusza temat: śmierć współmałżonka - jak odnaleźć się w nowej samotności.
Śmierć partnera - najtrudniejsze emocje
Zmaganie się ze stratą bliskiej osoby
jest ciągiem następujących po sobie różnych emocji, zachowań i postaw zarówno
wobec osoby, która odeszła, zakończonego związku, jak i wobec siebie i innych. Celem całego procesu
żałoby jest reinterpretacja i reorganizacja więzi emocjonalnej ze zmarłą osobą
i ponowne osiągnięcie równowagi psychicznej. Zaakceptowanie życia, kiedy dotyka nas samotność po nagłej śmierci partnera. Innymi słowy jest to proces
psychicznego zmagania się, które ostatecznie ma doprowadzić do włączenia faktu
śmierci partnera, w szerszy kontekst życia i powrót do normalnego poziomu
funkcjonowania psychospołecznego. Nie jest to jednak zadanie łatwe. Zaakceptowanie bycia singlem zwykle
zajmuje kilkanaście miesięcy, a nawet kilka lat. Samotność - jak sobie z nią radzić? Aby sobie pomóc i lepiej
zrozumieć własne uczucia, warto poznać fazy procesu żałoby po śmierci
współmałżonka[2]:
FAZA POCZĄTKOWA:
jest to czas szoku i niedowierzania. Osoby owdowiałe nie są w pełni zdolne do
przyjęcia informacji o realności śmierci bliskiej osoby, o tym, że skończył się związek. Miotają się pomiędzy
emocjami zarówno smutku, żalu, złości, jak i poczuciem pustki, samotności, odrętwienia,
gniewu wynikającego z chęci zaprzeczenia faktom o śmierci małżonka. Faza ta
jest szczególnie trudna w sytuacji, gdy śmierć bliskiej osoby następuje nagle,
bez możliwości psychicznego przygotowania się na nią. Łatwiej znoszą tę fazę
osoby, które utraciły małżonka w sytuacji, gdy mogły się spodziewać tej straty,
np. gdy przyczyną śmierci była choroba nowotworowa partnera.
FAZA POŚREDNIA:
nazywana jest również fazą dezorganizacji. Charakteryzują ją chaos w codziennej
organizacji działań, spadek samooceny i wiary w możliwości samodzielnego
poradzenia sobie z zadaniami życiowymi. Powoduje to również obniżenie poziomu
poczucia bezpieczeństwa, zwłaszcza wtedy, kiedy osoba owdowiała pozostawała w
dużej zależności od zmarłego małżonka, np. finansowej. Żałobnicy oscylują w tej
fazie od potrzeby kontaktu i wyrażania swojego żalu do chęci wycofania się i
przebywania w samotności. Podobnie momentami odczuwają przypływy energii i
mobilizacji do działania, krótko potem natomiast pojawia się totalna
dezorganizacja działań i brak sił do podejmowania codziennych aktywności.
Jednocześnie w tej fazie często
następuje zwrot ku religii, filozofii. Oznacza on chęć osoby owdowiałej do
zrozumienia znaczenia śmierci współmałżonka i potrzeba włączenia tego faktu w
cały kontekst życia. Odejście osoby bliskiej jest ponownie przeżywane i
analizowane, lecz w szerszym, egzystencjalnym znaczeniu. Procesy te mają bardzo
duże znaczenie dla odzyskania umysłowej i emocjonalnej równowagi.
FAZA KOŃCOWA:
Wiąże się ona z akceptacją śmierci współmałżonka, pogodzeniem się z nią i
przystosowaniem do funkcjonowania w nowej sytuacji. W sposób oczywisty istnieje
potrzeba zachowania wspomnień o zmarłym współmałżonku, gdyż stanowią one
ciągłość pomiędzy przeszłością, teraźniejszością i przyszłością. Jednakże osoby
owdowiałe są teraz dużo silniejsze, mają więcej wiary w siebie i swoje
możliwości. Nauczyły się żyć w pojedynkę, ale także budują nowe przyjaźnie. Rozszerzają również swoją aktywność i różne formy zaangażowania. W ich życiu może się nawet pojawić nowa miłość po śmierci współmałżonka.
Gdy umiera miłość, a pojawia się samotność
Poniższe
wskazówki mogą być pomocne, aby przetrwać ten trudny i bolesny okres żałoby po
stracie współmałżonka:
Daj sobie czas.
To najlepsza rzecz, jaką możesz zrobić dla siebie i bliskich. Nie łudź się, że
jesteś w stanie szybko powrócić do psychicznej równowagi. Żałoba po śmierci
małżonka musi potrwać. Daj sobie co najmniej kilka miesięcy, nie rzucaj się od
razu w wir pracy, nie bierz zbyt wiele na siebie. Nowe przedsięwzięcia i
wyzwania mogą poczekać.
Pozwól sobie na emocje.
Uświadom sobie, że lawina nawet sprzecznych ze sobą uczuć i emocji jest rzeczą
jak najbardziej naturalną w Twojej sytuacji. Płacz, lamentuj i złość się,
jeżeli tego potrzebujesz. Daj ujście swoim emocjom – pozwala to na odreagowanie
i szybszy powrót do równowagi psychicznej.
Dziel się myślami i
uczuciami – sytuacje trudne niejednokrotnie powodują
zacieśnianie więzów między ludźmi. Warto żałobę przeżywać wspólnie, z rodziną i
przyjaciółmi. Poczucie wspólnoty i solidarności daje wiele sił i pozwala choć
na chwilę poczuć się lepiej.
Zadbaj o chwile
samotności – na pewno masz wiele do przemyślenia, możliwe, że
nawet potrzebujesz być sam. To także jest całkowicie naturalne. W samotności
możemy odnaleźć wiele spokoju i możliwości przeanalizowania własnego życia i
faktu śmierci małżonka. Prawdopodobnie sam wiesz, czy w danym momencie
potrzebujesz wsparcia innych, czy wolisz się wycofać. Postępuj zgodnie z
własnymi potrzebami. Pamiętaj, że inni żałobnicy prawdopodobnie mają podobnie.
Pozwól sobie pomóc
– formalności związane z pogrzebem oraz codzienne obowiązki takie, jak
gotowanie, sprzątanie zakupy możesz zlecić całkowicie lub częściowo komuś
bliskiemu. Nie wahaj się prosić o wsparcie, masz prawo nie czuć się na siłach,
aby wszystkiemu podołać sam. Nie miej w związku z tym poczucia winy, innym
razem pokażesz, na co Cię stać.
Zbuduj nową formę kontaktu ze zmarłym małżonkiem – poprzez
systematyczne odwiedzanie go na cmentarzu, poprzez modlitwę, zgodnie ze swoim
religijnym czy filozoficznym podejściem do spraw śmierci i życia pozagrobowego.
W ten sposób będziesz mógł czuć obecność swojego partnera, mimo, że odszedł ze
świata żywych. Wielu ludziom to pomaga.
Samotni... Jak oswoić życie Singla?
Ból i silne emocje. Znamienne w tym względzie są tzw.
reakcje rocznicowe, pojawiające się podczas takich uroczystości, jak święta,
urodziny, rocznice, sytuacje i miejsca, w których byliście razem. Nie sądź
siebie za nadwrażliwość i sentymentalność – to normalne, że negatywne uczucia i
tęsknota powracają. Pozwól sobie na to.
Nowa miłość.
Wiele osób, których partnerzy odeszli zastanawiają się, czy jeszcze kiedyś będą
w stanie związać się z inną osobą i ponownie się zakochać. Początkowo większość
nie wyobraża sobie możliwości, aby miejsce małżonka mógł zająć jakiś inny
mężczyzna lub kobieta. Jeśli mimo upływu czasu nadal nie wyobrażasz sobie
nikogo u swojego boku, nie musisz z tym walczyć. Masz prawo do takich, a nie
innych decyzji, sprawdza się tu powiedzenie „nic na siłę”. Ważne jest jedynie,
aby nie zamykać się na innych oraz pielęgnować znajomości i przyjaźnie. Z
czasem jednak bardzo wiele osób otwiera się na nowe związki. Jeżeli czujesz się
na to gotowy, nie miej poczucia winy. Ty również masz prawo do szczęścia. Możesz znów kochać i być kochanym. Pożegnaj swoją samotność.
Dla wpisu: Śmierć współmałżonka - jak odnaleźć się w nowej samotności? | Śmierć żony lub śmierć męża, to jedno z najbardziej traumatycznych przeżyć
[ 4.9 /
6 z
142 wszystkich ocen ]
Komentarze (363)
zoskaaa;
Moje życie legło w gruzach :( nie mam już nic. Pogodzić się z tym nie pogodzę , po prostu nie da się. Tak bardzo za nim tęsknię. Nie wierzę już w nic. On był sensem mojego życie. Dlaczego tak się stało ??!! za co?? czym sobie na to zasłużyliśmy ...
Aneta;
Minął rok od Jego odejścia. Czas, w którym wydarzyło się wiele. Nie wiem czemu niektórzy ludzie zamiast pomóc dolewają jeszcze oliwy do ognia nie zważając nawet na stan w jakim znajduje się rodzina pogrążona w żałobie.Pamiętam przekrzykiwania się moich pseudodoradców kto ma rację, obwinianie wszystkich o wszystko. Spotkałam wielu mędrców, którzy zrobiliby tak i tak. No i magiczne słowa: ja to powiedziałam...Jako osoba czterdziestoletnia marzę o tym aby móc samodzielnie podejmować decyzje. Mam w życiu jeszcze wiele dobrego do zrobienia. Jednoczę się z innymi ludźmi, którzy przeżywają podobne rozterki. Mi najbardziej pomogły panie, które przeżyły ten sam koszmar. Wystarczy zwykła ludzka solidarność albo po prostu świadomość, że całkiem blisko są osoby, które przeżyły dokładnie to samo. Tak naprawdę dopóki sama tego nie przeżyłam nie miałam pojęcia nawet o skali tego zjawiska.
Aneta;
Śmierć mojego męża zaskoczyła dosłownie wszystkich. Jak piorun z jasnego nieba rozwaliła cały nasz świat. Zostałam praktycznie sama na polu walki. Dobrze, że mam asa w rękawie w postaci bliskich osób. Jednym z pozytywów biedy jest poznanie prawdziwych przyjaciół.
zosiula;
Pani Magdo,Pani Margolcio - widocznie tam w niebie potrzebni są też dobrzy ludzie, aby wypelnić przydzielone zadanie. Mam wrażenie, że tu na ziemi zostaje ta silniejsza osobowość i Wy takie jesteście. Poradzicie sobie z trudnościami życia codziennego ,z wychowaniem dzieci, z pokonywaniem wszelkich problemów przyzwyczaicie sie do życia z tym bólem w sercu. Pomyście jesteśmy bogatsi w trudne i niechciane doswiadczenia i tego nam nikt nie odbierze. Trzymajcie się szczególnie teraz w tych bardzo trudnych dniach.
Magda;
Zgadzam się z Panią poniżej,mam wrażenie jakbym to ja pisała.Jestem w podobnym wieku i mój mąż tez chorował.Słyszałam dokładnie te same, różne słowa.Prawda jest taka,że juz nigdy nie będzie tak samo.Mi zostały jeszcze dzieci.Mam nadzieję ,ze starczy mi sił aby je wychować.Zawsze zostanie pytanie,dlaczego mnie to spotkalo,było nam razem tak dobrze
margolcia;
Mam 21 lat i niespełna 2 miesiące temu zginął w wypadku mój mąż. Byliśmy po ślubie 2 lata ale wiedziałam ze to ten jedyny. Teraz świat nie ma barw i wszystko mi jedno. Szukam pomocy i jednocześnie jej nie chce. Czuję ze nie mam teraz prawa do niczego bo jak poradzić sobie samemu we wszystkim. Jak żyć? Teraz moje życie to praca przeplatana z wizytami u psychiatry i psychologa itp. Nie da się pogodzić i żyć kiedy odchodzi osoba która była całym światem. Dalej loch mojego Sebastiana i tęsknię za nim w każdej sekundzie..
zosiula;
Witaj w gronie wdów, którym jest bardzo trudno pogodzić sie z rzeczywistością utraty najukochanszej osoby.Wiem, że to bardzo boli i to bardzo i mimo upływu czasu bół nie mija ale my uczymy się żyć z tym bólem. Jest bardzo ciężko ale i czasem świeci słoneczko i trzeba żyć. Ale aby ten ból zrozumieć trzeba to przeżyć i głowa do góry przecież kiedyś musi być lepiej, lżej. Trzymaj się.
Autor niepodany;
Minęło 9 miesięcy od czasu jak mój świat stanął runął .....i moj kochany maz Adam odszedł....Ktoś powiedział -chorował i można się było przygotować....WIelka BZDURA. ....na śmierć ukochanej osoby, nie można się przygotować...nie można jej oswoić...religia pomaga na chwilę....Kolejne osoby pocieszaja jesteś młoda....jeszcze ulozysz sobie zycie .....I to najbardziej dołuje...ja już nie chcę bez niego układać sobie życia,to ktore mielismy bylo cidowne.....czegos lepszego juz nie bedzie...W wieku 37 lat moge tylko czekac na swoja smierc zebysmy znowu byli razem....Kolejne marne pocieszenie....czas goi rany....co oznacza ze po 9 miesiącach nie ryczysz już tak często w poduszkę.....żyjesz właściwie wegetujesz,czując wielką pustkę....są osoby których nie można niczym zastąpić i ten brak na zawsze zostanie wyryty w Twoim sercu....
Zosiula;
Bardzo dziekuję za miłe słowa.Teraz w okresie urlopowym szczegolnie ich potrzebuję.
do przedmówczyni;
To boli, ale pomyśl, że przeżyłaś to, czego nie doświadcza każdy - szczęśliwą miłość, wzajemność, oddanie. Kiedyś się spotkacie. Nie żyj żałobą. Ciesz się tym, co masz teraz. Dostrzegaj piękno, dobroć, dzieła Stwórcy. Patrz na świat nieco bardziej optymistycznie, dziękuj za to, co masz. Codziennie będzie lepiej :)
1-10 | 11-20 | 21-30 | 31-40 | 41-50 | 51-60 | 61-70 | 71-80 | 81-90 | 91-100 | 101-110 | 111-120 | 121-130 | 131-140 | 141-150 | 151-160 | 161-170 | 171-180 | 181-190 | 191-200 | 201-210 | 211-220 | 221-230 | 231-240 | 241-250 | 251-260 | 261-270 | 271-280 | 281-290 | 291-300 | 301-310 | 311-320 | 321-330 | 331-340 | 341-350 | 351-360 | 361-363 |