Śmierć współmałżonka - jak odnaleźć się w nowej samotności? | Śmierć żony lub śmierć męża, to jedno z najbardziej traumatycznych przeżyć
Spis treści artykułu
Śmierć współmałżonka jest jedną z
najbardziej boleśnie doświadczanych strat w życiu człowieka. Nie bez przyczyny
Holmes i Rahe [1] na szczycie swojej listy najbardziej stresujących wydarzeń
życiowych umieszczają właśnie śmierć żony lub śmierć męża. Żałoba po śmierci partnerato bowiem najtrudniejsza postać żałoby, niosąca ze sobą doświadczenie skrajnie trudnych i
bolesnych emocji. Śmierć partnera, osoby bliskiej, burzy u osoby owdowiałej dotychczasowe
spojrzenie na siebie i otoczenie. Kiedy następuje śmierć żony lub męża kończy się miłość, a zaczyna samotność, która wpływa na dalszy przebieg życia, pociągając ze
sobą szereg kolejnych strat o charakterze osobistym, społecznym, finansowym.
Niejednokrotnie wiąże się z zagubieniem własnej drogi życiowej, stanowiąc
poważny kryzys. Internetowe biuro matrymonialne MyDwoje.pl porusza temat: śmierć współmałżonka - jak odnaleźć się w nowej samotności.
Śmierć partnera - najtrudniejsze emocje
Zmaganie się ze stratą bliskiej osoby
jest ciągiem następujących po sobie różnych emocji, zachowań i postaw zarówno
wobec osoby, która odeszła, zakończonego związku, jak i wobec siebie i innych. Celem całego procesu
żałoby jest reinterpretacja i reorganizacja więzi emocjonalnej ze zmarłą osobą
i ponowne osiągnięcie równowagi psychicznej. Zaakceptowanie życia, kiedy dotyka nas samotność po nagłej śmierci partnera. Innymi słowy jest to proces
psychicznego zmagania się, które ostatecznie ma doprowadzić do włączenia faktu
śmierci partnera, w szerszy kontekst życia i powrót do normalnego poziomu
funkcjonowania psychospołecznego. Nie jest to jednak zadanie łatwe. Zaakceptowanie bycia singlem zwykle
zajmuje kilkanaście miesięcy, a nawet kilka lat. Samotność - jak sobie z nią radzić? Aby sobie pomóc i lepiej
zrozumieć własne uczucia, warto poznać fazy procesu żałoby po śmierci
współmałżonka[2]:
FAZA POCZĄTKOWA:
jest to czas szoku i niedowierzania. Osoby owdowiałe nie są w pełni zdolne do
przyjęcia informacji o realności śmierci bliskiej osoby, o tym, że skończył się związek. Miotają się pomiędzy
emocjami zarówno smutku, żalu, złości, jak i poczuciem pustki, samotności, odrętwienia,
gniewu wynikającego z chęci zaprzeczenia faktom o śmierci małżonka. Faza ta
jest szczególnie trudna w sytuacji, gdy śmierć bliskiej osoby następuje nagle,
bez możliwości psychicznego przygotowania się na nią. Łatwiej znoszą tę fazę
osoby, które utraciły małżonka w sytuacji, gdy mogły się spodziewać tej straty,
np. gdy przyczyną śmierci była choroba nowotworowa partnera.
FAZA POŚREDNIA:
nazywana jest również fazą dezorganizacji. Charakteryzują ją chaos w codziennej
organizacji działań, spadek samooceny i wiary w możliwości samodzielnego
poradzenia sobie z zadaniami życiowymi. Powoduje to również obniżenie poziomu
poczucia bezpieczeństwa, zwłaszcza wtedy, kiedy osoba owdowiała pozostawała w
dużej zależności od zmarłego małżonka, np. finansowej. Żałobnicy oscylują w tej
fazie od potrzeby kontaktu i wyrażania swojego żalu do chęci wycofania się i
przebywania w samotności. Podobnie momentami odczuwają przypływy energii i
mobilizacji do działania, krótko potem natomiast pojawia się totalna
dezorganizacja działań i brak sił do podejmowania codziennych aktywności.
Jednocześnie w tej fazie często
następuje zwrot ku religii, filozofii. Oznacza on chęć osoby owdowiałej do
zrozumienia znaczenia śmierci współmałżonka i potrzeba włączenia tego faktu w
cały kontekst życia. Odejście osoby bliskiej jest ponownie przeżywane i
analizowane, lecz w szerszym, egzystencjalnym znaczeniu. Procesy te mają bardzo
duże znaczenie dla odzyskania umysłowej i emocjonalnej równowagi.
FAZA KOŃCOWA:
Wiąże się ona z akceptacją śmierci współmałżonka, pogodzeniem się z nią i
przystosowaniem do funkcjonowania w nowej sytuacji. W sposób oczywisty istnieje
potrzeba zachowania wspomnień o zmarłym współmałżonku, gdyż stanowią one
ciągłość pomiędzy przeszłością, teraźniejszością i przyszłością. Jednakże osoby
owdowiałe są teraz dużo silniejsze, mają więcej wiary w siebie i swoje
możliwości. Nauczyły się żyć w pojedynkę, ale także budują nowe przyjaźnie. Rozszerzają również swoją aktywność i różne formy zaangażowania. W ich życiu może się nawet pojawić nowa miłość po śmierci współmałżonka.
Gdy umiera miłość, a pojawia się samotność
Poniższe
wskazówki mogą być pomocne, aby przetrwać ten trudny i bolesny okres żałoby po
stracie współmałżonka:
Daj sobie czas.
To najlepsza rzecz, jaką możesz zrobić dla siebie i bliskich. Nie łudź się, że
jesteś w stanie szybko powrócić do psychicznej równowagi. Żałoba po śmierci
małżonka musi potrwać. Daj sobie co najmniej kilka miesięcy, nie rzucaj się od
razu w wir pracy, nie bierz zbyt wiele na siebie. Nowe przedsięwzięcia i
wyzwania mogą poczekać.
Pozwól sobie na emocje.
Uświadom sobie, że lawina nawet sprzecznych ze sobą uczuć i emocji jest rzeczą
jak najbardziej naturalną w Twojej sytuacji. Płacz, lamentuj i złość się,
jeżeli tego potrzebujesz. Daj ujście swoim emocjom – pozwala to na odreagowanie
i szybszy powrót do równowagi psychicznej.
Dziel się myślami i
uczuciami – sytuacje trudne niejednokrotnie powodują
zacieśnianie więzów między ludźmi. Warto żałobę przeżywać wspólnie, z rodziną i
przyjaciółmi. Poczucie wspólnoty i solidarności daje wiele sił i pozwala choć
na chwilę poczuć się lepiej.
Zadbaj o chwile
samotności – na pewno masz wiele do przemyślenia, możliwe, że
nawet potrzebujesz być sam. To także jest całkowicie naturalne. W samotności
możemy odnaleźć wiele spokoju i możliwości przeanalizowania własnego życia i
faktu śmierci małżonka. Prawdopodobnie sam wiesz, czy w danym momencie
potrzebujesz wsparcia innych, czy wolisz się wycofać. Postępuj zgodnie z
własnymi potrzebami. Pamiętaj, że inni żałobnicy prawdopodobnie mają podobnie.
Pozwól sobie pomóc
– formalności związane z pogrzebem oraz codzienne obowiązki takie, jak
gotowanie, sprzątanie zakupy możesz zlecić całkowicie lub częściowo komuś
bliskiemu. Nie wahaj się prosić o wsparcie, masz prawo nie czuć się na siłach,
aby wszystkiemu podołać sam. Nie miej w związku z tym poczucia winy, innym
razem pokażesz, na co Cię stać.
Zbuduj nową formę kontaktu ze zmarłym małżonkiem – poprzez
systematyczne odwiedzanie go na cmentarzu, poprzez modlitwę, zgodnie ze swoim
religijnym czy filozoficznym podejściem do spraw śmierci i życia pozagrobowego.
W ten sposób będziesz mógł czuć obecność swojego partnera, mimo, że odszedł ze
świata żywych. Wielu ludziom to pomaga.
Samotni... Jak oswoić życie Singla?
Ból i silne emocje. Znamienne w tym względzie są tzw.
reakcje rocznicowe, pojawiające się podczas takich uroczystości, jak święta,
urodziny, rocznice, sytuacje i miejsca, w których byliście razem. Nie sądź
siebie za nadwrażliwość i sentymentalność – to normalne, że negatywne uczucia i
tęsknota powracają. Pozwól sobie na to.
Nowa miłość.
Wiele osób, których partnerzy odeszli zastanawiają się, czy jeszcze kiedyś będą
w stanie związać się z inną osobą i ponownie się zakochać. Początkowo większość
nie wyobraża sobie możliwości, aby miejsce małżonka mógł zająć jakiś inny
mężczyzna lub kobieta. Jeśli mimo upływu czasu nadal nie wyobrażasz sobie
nikogo u swojego boku, nie musisz z tym walczyć. Masz prawo do takich, a nie
innych decyzji, sprawdza się tu powiedzenie „nic na siłę”. Ważne jest jedynie,
aby nie zamykać się na innych oraz pielęgnować znajomości i przyjaźnie. Z
czasem jednak bardzo wiele osób otwiera się na nowe związki. Jeżeli czujesz się
na to gotowy, nie miej poczucia winy. Ty również masz prawo do szczęścia. Możesz znów kochać i być kochanym. Pożegnaj swoją samotność.
Dla wpisu: Śmierć współmałżonka - jak odnaleźć się w nowej samotności? | Śmierć żony lub śmierć męża, to jedno z najbardziej traumatycznych przeżyć
[ 4.9 /
6 z
142 wszystkich ocen ]
Komentarze (363)
Eve;
U mnie z kolei komentarze jaka to muszę być silna i inne rzeczy które muszę. A mi poprostu się nie chce. Albo jaka to ja jestem dzielna. A tak naprawdę nie wiedzą co czuje, jak się czuje. Nie widzą moich wieczorów i poranków kiedy to nie ma się ochoty wstawac z łóżka i chce się tylko wyć. Nie potrafię się bawić z dziećmi, nie potrafię się razem z nimi śmiać. Nic mnie nie cieszy. Weekendy są okropne, każdy dzień coraz czarniejszy.
P.;
Witam wszystkich cierpiących. Jutro będzie równy miesiąc jak odeszła moja ukochana, miała 37 lat, zmarła na nowotwór. Ja mam 32 lata i nie mogę sobie z tym poradzić. Mimo, iż jestem facetem płaczę codziennie, jest bardzo ciężko, z dnia na dzień coraz gorzej. Byliśmy ze sobą 7 lat (tyle też razem mieszkaliśmy) a przeżyliśmy naprawdę bardzo wiele. Bardzo kochaliśmy się, rozumieliśmy się bez słów, byliśmy po prostu dla siebie przeznaczeni... A rad znajomych czy rodziny typu cyt "jesteś młody, całe życie przed tobą" nawet nie będę komentował, bo tylko wzbudzają wielką złość. Bez mojej Myszki już nic nie będzie takie same;(. Oddałbym wszystko, żeby tylko wróciła, wszystko... Tak mi jej brakuje, tak strasznie tęsknię, z dnia na dzień coraz bardziej... Można zgubić sens gdy odchodzi ktoś, kto był wszystkim;(
Joanna;
Wiem że to zabrzmi banalnie ale po upadku musicie "wstać" i żyć dalej. Jest cholernie trudno trzeba nauczyć się na nowo żyć samemu. Choć minęło 4 lata od śmierci mojego męża ja nadal za nim tęsknię. Wylałam morze łez nie potrafiłam pogodzić się z tym że go już nigdy nie zobaczę nie przytulę. Był za młody mial dla kogo żyć. Dziś jestem spokojniejsza może w to trudno uwierzyć ale wierzę i czuje ze jest przy nas. Życzę Wam wszystkim DUŻO siły byscie dały radę przeżyć ten najgorszy czas.
Zrozpaczona;
Witam was. Niedawno straciłam męża w wypadku. Zostawił mnie z 2 miesięcznym dzieckiem i kompletnie sobie z Tym nie radze. Tak bardzo tęsknię. Mam dopiero 28 lat on był takim cudownym mężem i tatusiem nie mogę dopuscic do siebie myśli ze juz go więcej nie zobaczę.
Aurelia;
Mój ukochany mąż zmarł miesiąc temu... Przegrał walkę z nowotworem. Nie da się opisać tej straty słowami. Mam dopiero 28 lat. Jestem w 6 miesiącu ciąży i mamy dwóch małych synów. Dziękuję Wam nie znajome za Wasze wpisy. Widzę że nie jestem sama na tym świecie w takiej sytuacji.. łączę się z Wami w bólu...
Eve;
Witam! Właśnie minął miesiąc od śmierci mojego Męża. Zmarł nagle i nie umiem tego zrozumieć dlaczego Bóg zabiera tak młodych ludzi, dlaczego osierocone zostaty malutkie dzieci. Mam 36 lat i dwójkę dzieci. Nie znajduje już odpowiedzi na pytania które mi zadają. Nie mam siły wstawać z tego łóżka... Ból jest ogromny, tęsknota jeszcze większą... Umarłam razem z nim. Sensem życia są moje dzieci ale nie ma już w nim radości.
Kasia ;
Mojego męża.(33lata) poraził prąd mimo prób reanimacji zmarł. Byłam w piątym miesiącu ciąży.i mamy jeszcze pięcioletniego syna.minęło prawie 10 miesięcy od jego śmierci .zadaje sobie ciągle takie pytanie czemu tak się stało.dlaczego się nie udało odratować.tak mi zawsze żal było jak ktoś młody umierał.trudno jest się pogodzić z takim losem.wiem że muszę być silna bo przecież trzeba wychować dwójkę dzieci i zapewnić im byt czego się bardzo boję
Mili;
Mój mąż zmarł w kwietniu, niedługo minie dwa miesiące. Miało być lepiej, jest gorzej. Tęsknię coraz bardziej. Jak mam dalej żyć? Serce mi pęka z bólu jak patrzę na moje córki. Mam 37 lat i czuje się jakby moje życie się skończyło. Połowa mnie umarła razem z mężem. To tak strasznie boli. Tak bardzo chciałabym być już stara. Obsesyjnie myślę gdzie jest mój mąż teraz. Nie mam siły.
Barbara;
Witajcie, i ja trafiłam na tą stronę, chociaż tak jak u was miało być inaczej, pięknie.. 3 maja2020 Mąż zmarł nagle, w domu, był sam ponieważ 4 dni wcześniej wyjechałam do pracy do Niemiec i do dzieci. dzieci mamy już dorosłe i wnuki, mieszkają w Niemczech. Natychmiast po tej strasznej wiadomości wszyscy przyjechaliśmy do domu. Szok, niedowierzanie, to było jak straszny sen. Cis dla nas wszystkich. Po przyjeździe przy przygotowywaniu ubrań do Zakl. Pogrzebowego i innych czynnościach odkryliśmy drobiazgi, intymne kobiece, prezerwatywy, sporo wypitego alkoholu, opakowanie po zużytych min 2 tbl na erekcję, rzeczy typu wibratorek damski były w naszym łóżku, świadczyły o tym że mąż w okresie praktycznie 4 dni zabawiał się ostro z kobietą. Rzeczy nie należały do mnie. Drugi cios, sztylet w serce moje i moich dzieci. Szok. Dopytywałam sąsiadów, czy kogoś widzieli, rzeczywiście potwierdził to sąsiad że jednego dnia następnego po moim wyjeździe widział męża z kobietą na leżakach, była piękna ogoda. Był pewien że to byłam ja, więc dla sąsiadów znowu szok. Ból że go nie ma i gniew że tylko czekał aż wyjade aby zabawic się po swojemu. Jak mam z tym dalej żyć. To coś potwornego. Być może te ekscesy mogły mieć duży wpływ na tą nagła śmierć. Poradźcie.
uczuciowasierota;
do Wiola:
Dnia 3. maja 2020 roku umarłam za życia wraz z moim ukochanym, Darkiem. Dopiero się pogodziliśmy, chcieliśmy być ze sobą na zawsze; wyznał mi miłość, wspomniał o ślubie. Darek chciał spotkać się ze mną pomimo szalejącej pandemii koronawirusa. Ja nie chciałam go narażać na zakażenie (już wtedy skarżył się na problemy ze zdrowiem) i spotkanie przełożyłam... Bardzo teraz tego żałuję - już nigdy się nie dowiem, co chciał mi powiedzieć. Mogłabym się narazić na zakażenie, ale bardziej bałam się o niego. Darek był całym moim światem, jego imię to synonim wszystkich dobrych rzeczy, jakie mnie spotkały w życiu. Kochałam go za wszystko i za nic , nadal go kocham choć go już nie ma wśród żywych ...
Za nic w świecie nie zapomnę o nim - to właśnie Darek nauczył mnie, co znaczy miłość; on był moim wsparciem kiedy to ja chorowałam. Tylko z nim pragnęłam iść przez resztę swojego życia - zostać jego żoną, matką jego dzieci i zestarzeć się u jego boku. Marzyłam o tym, żeby gotować mu obiady, szykować mu kanapki do pracy ale nade wszystko pragnęłam odejść z tego świata przed nim.
Moje marzenia wraz z jego odejściem rozpadły się w pył, a ja sama umieram z minuty na minutę. Zostałam sama jak palec. Nie mam już NIC - ani osoby, którą kocham, ani nadziei na lepsze jutro...
Kiedy na pogrzebie ludzie mnie obserwowali, miałam wrażenie że jestem w ich oczach pośmiewiskiem, wiem że w ich oczach jestem tylko kochanicą o ładnej buzi i małym rozumku. Jestem załamana kompletnie. Z różnych powodów kłócę się z matką, która wyzywa mnie od wariatek i starych panien. W najlepszym razie trafię do "czubków", w najgorszym - Bóg mi świadkiem - skończę ze sobą, ponieważ nie umiem żyć bez mojego ukochanego. Nie jem, nie śpię, wszystko mi Go przypomina. Co z tego, że się modlę, skoro zamiast lepiej, czuję się gorzej?
Dnia 3. maja 2020 roku umarłam za życia wraz z moim ukochanym, Darkiem. Dopiero się pogodziliśmy, chcieliśmy być ze sobą na zawsze; wyznał mi miłość, wspomniał o ślubie. Darek chciał spotkać się ze mną pomimo szalejącej pandemii koronawirusa. Ja nie chciałam go narażać na zakażenie (już wtedy skarżył się na problemy ze zdrowiem) i spotkanie przełożyłam... Bardzo teraz tego żałuję - już nigdy się nie dowiem, co chciał mi powiedzieć. Mogłabym się narazić na zakażenie, ale bardziej bałam się o niego. Darek był całym moim światem, jego imię to synonim wszystkich dobrych rzeczy, jakie mnie spotkały w życiu. Kochałam go za wszystko i za nic , nadal go kocham choć go już nie ma wśród żywych ...
Za nic w świecie nie zapomnę o nim - to właśnie Darek nauczył mnie, co znaczy miłość; on był moim wsparciem kiedy to ja chorowałam. Tylko z nim pragnęłam iść przez resztę swojego życia - zostać jego żoną, matką jego dzieci i zestarzeć się u jego boku. Marzyłam o tym, żeby gotować mu obiady, szykować mu kanapki do pracy ale nade wszystko pragnęłam odejść z tego świata przed nim.
Moje marzenia wraz z jego odejściem rozpadły się w pył, a ja sama umieram z minuty na minutę. Zostałam sama jak palec. Nie mam już NIC - ani osoby, którą kocham, ani nadziei na lepsze jutro...
Kiedy na pogrzebie ludzie mnie obserwowali, miałam wrażenie że jestem w ich oczach pośmiewiskiem, wiem że w ich oczach jestem tylko kochanicą o ładnej buzi i małym rozumku. Jestem załamana kompletnie. Z różnych powodów kłócę się z matką, która wyzywa mnie od wariatek i starych panien. W najlepszym razie trafię do "czubków", w najgorszym - Bóg mi świadkiem - skończę ze sobą, ponieważ nie umiem żyć bez mojego ukochanego. Nie jem, nie śpię, wszystko mi Go przypomina. Co z tego, że się modlę, skoro zamiast lepiej, czuję się gorzej?
1-10 | 11-20 | 21-30 | 31-40 | 41-50 | 51-60 | 61-70 | 71-80 | 81-90 | 91-100 | 101-110 | 111-120 | 121-130 | 131-140 | 141-150 | 151-160 | 161-170 | 171-180 | 181-190 | 191-200 | 201-210 | 211-220 | 221-230 | 231-240 | 241-250 | 251-260 | 261-270 | 271-280 | 281-290 | 291-300 | 301-310 | 311-320 | 321-330 | 331-340 | 341-350 | 351-360 | 361-363 |