Śmierć współmałżonka - jak odnaleźć się w nowej samotności? | Śmierć żony lub śmierć męża, to jedno z najbardziej traumatycznych przeżyć
Spis treści artykułu
Śmierć współmałżonka jest jedną z
najbardziej boleśnie doświadczanych strat w życiu człowieka. Nie bez przyczyny
Holmes i Rahe [1] na szczycie swojej listy najbardziej stresujących wydarzeń
życiowych umieszczają właśnie śmierć żony lub śmierć męża. Żałoba po śmierci partnerato bowiem najtrudniejsza postać żałoby, niosąca ze sobą doświadczenie skrajnie trudnych i
bolesnych emocji. Śmierć partnera, osoby bliskiej, burzy u osoby owdowiałej dotychczasowe
spojrzenie na siebie i otoczenie. Kiedy następuje śmierć żony lub męża kończy się miłość, a zaczyna samotność, która wpływa na dalszy przebieg życia, pociągając ze
sobą szereg kolejnych strat o charakterze osobistym, społecznym, finansowym.
Niejednokrotnie wiąże się z zagubieniem własnej drogi życiowej, stanowiąc
poważny kryzys. Internetowe biuro matrymonialne MyDwoje.pl porusza temat: śmierć współmałżonka - jak odnaleźć się w nowej samotności.
Śmierć partnera - najtrudniejsze emocje
Zmaganie się ze stratą bliskiej osoby
jest ciągiem następujących po sobie różnych emocji, zachowań i postaw zarówno
wobec osoby, która odeszła, zakończonego związku, jak i wobec siebie i innych. Celem całego procesu
żałoby jest reinterpretacja i reorganizacja więzi emocjonalnej ze zmarłą osobą
i ponowne osiągnięcie równowagi psychicznej. Zaakceptowanie życia, kiedy dotyka nas samotność po nagłej śmierci partnera. Innymi słowy jest to proces
psychicznego zmagania się, które ostatecznie ma doprowadzić do włączenia faktu
śmierci partnera, w szerszy kontekst życia i powrót do normalnego poziomu
funkcjonowania psychospołecznego. Nie jest to jednak zadanie łatwe. Zaakceptowanie bycia singlem zwykle
zajmuje kilkanaście miesięcy, a nawet kilka lat. Samotność - jak sobie z nią radzić? Aby sobie pomóc i lepiej
zrozumieć własne uczucia, warto poznać fazy procesu żałoby po śmierci
współmałżonka[2]:
FAZA POCZĄTKOWA:
jest to czas szoku i niedowierzania. Osoby owdowiałe nie są w pełni zdolne do
przyjęcia informacji o realności śmierci bliskiej osoby, o tym, że skończył się związek. Miotają się pomiędzy
emocjami zarówno smutku, żalu, złości, jak i poczuciem pustki, samotności, odrętwienia,
gniewu wynikającego z chęci zaprzeczenia faktom o śmierci małżonka. Faza ta
jest szczególnie trudna w sytuacji, gdy śmierć bliskiej osoby następuje nagle,
bez możliwości psychicznego przygotowania się na nią. Łatwiej znoszą tę fazę
osoby, które utraciły małżonka w sytuacji, gdy mogły się spodziewać tej straty,
np. gdy przyczyną śmierci była choroba nowotworowa partnera.
FAZA POŚREDNIA:
nazywana jest również fazą dezorganizacji. Charakteryzują ją chaos w codziennej
organizacji działań, spadek samooceny i wiary w możliwości samodzielnego
poradzenia sobie z zadaniami życiowymi. Powoduje to również obniżenie poziomu
poczucia bezpieczeństwa, zwłaszcza wtedy, kiedy osoba owdowiała pozostawała w
dużej zależności od zmarłego małżonka, np. finansowej. Żałobnicy oscylują w tej
fazie od potrzeby kontaktu i wyrażania swojego żalu do chęci wycofania się i
przebywania w samotności. Podobnie momentami odczuwają przypływy energii i
mobilizacji do działania, krótko potem natomiast pojawia się totalna
dezorganizacja działań i brak sił do podejmowania codziennych aktywności.
Jednocześnie w tej fazie często
następuje zwrot ku religii, filozofii. Oznacza on chęć osoby owdowiałej do
zrozumienia znaczenia śmierci współmałżonka i potrzeba włączenia tego faktu w
cały kontekst życia. Odejście osoby bliskiej jest ponownie przeżywane i
analizowane, lecz w szerszym, egzystencjalnym znaczeniu. Procesy te mają bardzo
duże znaczenie dla odzyskania umysłowej i emocjonalnej równowagi.
FAZA KOŃCOWA:
Wiąże się ona z akceptacją śmierci współmałżonka, pogodzeniem się z nią i
przystosowaniem do funkcjonowania w nowej sytuacji. W sposób oczywisty istnieje
potrzeba zachowania wspomnień o zmarłym współmałżonku, gdyż stanowią one
ciągłość pomiędzy przeszłością, teraźniejszością i przyszłością. Jednakże osoby
owdowiałe są teraz dużo silniejsze, mają więcej wiary w siebie i swoje
możliwości. Nauczyły się żyć w pojedynkę, ale także budują nowe przyjaźnie. Rozszerzają również swoją aktywność i różne formy zaangażowania. W ich życiu może się nawet pojawić nowa miłość po śmierci współmałżonka.
Gdy umiera miłość, a pojawia się samotność
Poniższe
wskazówki mogą być pomocne, aby przetrwać ten trudny i bolesny okres żałoby po
stracie współmałżonka:
Daj sobie czas.
To najlepsza rzecz, jaką możesz zrobić dla siebie i bliskich. Nie łudź się, że
jesteś w stanie szybko powrócić do psychicznej równowagi. Żałoba po śmierci
małżonka musi potrwać. Daj sobie co najmniej kilka miesięcy, nie rzucaj się od
razu w wir pracy, nie bierz zbyt wiele na siebie. Nowe przedsięwzięcia i
wyzwania mogą poczekać.
Pozwól sobie na emocje.
Uświadom sobie, że lawina nawet sprzecznych ze sobą uczuć i emocji jest rzeczą
jak najbardziej naturalną w Twojej sytuacji. Płacz, lamentuj i złość się,
jeżeli tego potrzebujesz. Daj ujście swoim emocjom – pozwala to na odreagowanie
i szybszy powrót do równowagi psychicznej.
Dziel się myślami i
uczuciami – sytuacje trudne niejednokrotnie powodują
zacieśnianie więzów między ludźmi. Warto żałobę przeżywać wspólnie, z rodziną i
przyjaciółmi. Poczucie wspólnoty i solidarności daje wiele sił i pozwala choć
na chwilę poczuć się lepiej.
Zadbaj o chwile
samotności – na pewno masz wiele do przemyślenia, możliwe, że
nawet potrzebujesz być sam. To także jest całkowicie naturalne. W samotności
możemy odnaleźć wiele spokoju i możliwości przeanalizowania własnego życia i
faktu śmierci małżonka. Prawdopodobnie sam wiesz, czy w danym momencie
potrzebujesz wsparcia innych, czy wolisz się wycofać. Postępuj zgodnie z
własnymi potrzebami. Pamiętaj, że inni żałobnicy prawdopodobnie mają podobnie.
Pozwól sobie pomóc
– formalności związane z pogrzebem oraz codzienne obowiązki takie, jak
gotowanie, sprzątanie zakupy możesz zlecić całkowicie lub częściowo komuś
bliskiemu. Nie wahaj się prosić o wsparcie, masz prawo nie czuć się na siłach,
aby wszystkiemu podołać sam. Nie miej w związku z tym poczucia winy, innym
razem pokażesz, na co Cię stać.
Zbuduj nową formę kontaktu ze zmarłym małżonkiem – poprzez
systematyczne odwiedzanie go na cmentarzu, poprzez modlitwę, zgodnie ze swoim
religijnym czy filozoficznym podejściem do spraw śmierci i życia pozagrobowego.
W ten sposób będziesz mógł czuć obecność swojego partnera, mimo, że odszedł ze
świata żywych. Wielu ludziom to pomaga.
Samotni... Jak oswoić życie Singla?
Ból i silne emocje. Znamienne w tym względzie są tzw.
reakcje rocznicowe, pojawiające się podczas takich uroczystości, jak święta,
urodziny, rocznice, sytuacje i miejsca, w których byliście razem. Nie sądź
siebie za nadwrażliwość i sentymentalność – to normalne, że negatywne uczucia i
tęsknota powracają. Pozwól sobie na to.
Nowa miłość.
Wiele osób, których partnerzy odeszli zastanawiają się, czy jeszcze kiedyś będą
w stanie związać się z inną osobą i ponownie się zakochać. Początkowo większość
nie wyobraża sobie możliwości, aby miejsce małżonka mógł zająć jakiś inny
mężczyzna lub kobieta. Jeśli mimo upływu czasu nadal nie wyobrażasz sobie
nikogo u swojego boku, nie musisz z tym walczyć. Masz prawo do takich, a nie
innych decyzji, sprawdza się tu powiedzenie „nic na siłę”. Ważne jest jedynie,
aby nie zamykać się na innych oraz pielęgnować znajomości i przyjaźnie. Z
czasem jednak bardzo wiele osób otwiera się na nowe związki. Jeżeli czujesz się
na to gotowy, nie miej poczucia winy. Ty również masz prawo do szczęścia. Możesz znów kochać i być kochanym. Pożegnaj swoją samotność.
Dla wpisu: Śmierć współmałżonka - jak odnaleźć się w nowej samotności? | Śmierć żony lub śmierć męża, to jedno z najbardziej traumatycznych przeżyć
[ 4.9 /
6 z
142 wszystkich ocen ]
Komentarze (363)
Agnieszka;
Mój mąż zmarł w zeszłym roku w kwietniu do dziś nic nie jest normalne,uczę się żyć na nowo.Jest bardzo ciężko
marus;
komentarz usunięty przez moderatora
lilian nikky;
komentarz usunięty przez moderatora
Jary;
Moja żona zmarła w kwietniu 2017, minęło 4 miesiące , do dzisiaj nie mogę się
pozbierać . Nie wiem jak mi minął ten czas , jestem zawieszony w próżni. Staram się jakoś poradzić sobie, na razie nie udaje mi się .
Ola;
Bylismy razem 18lat(11 bylismy mezem i zona,nie mielismy slubu koscielnego).nie mialam zadneo problemu z otrzymaniem rozgrzerzenia,wrecz przeciwnie ksiadz mnie bardzo wsparl w najgorszej chwili.maz byl cudownym pelnym zycia mezczyzna mial tylko 38 lat gdy zabral mi go bardzo zlosliwy rak.nawet nie mielismy szansy walczyc.kazdego dnia gdy wstaje witam sie z nim.wiem ze czuwa nademna i dziecmi.nie wiem czy kiedys kogos bede w stanie pokochac tak jak jego(pewnie nie).boli mnie gdy widze szczesliwe rodziny.boli mnie gdy moi znajomi sie przy mnie przytulaja.niestety wyczuwam tez zazdrosc ,nienawisc zwlaszcza moich kolezanek gdy ich partnerzy chcieli by w czyms pomoc.na poczatku tego nie widzialam.a teraz coraz bardziej.przykro mi z tego powodu.malo kto przychodzi.gdyby nie moi rodzice to nie wiem co bym poczela.jego rodzina odciela sie calkowicie.zadnej pomocy.nawet szwagier ma "zabronione" aby sam mogl mnie odwiedzic.bo to nie wypada.czwowiek cierpi mysli jak przetrwać kazdy dzien,a czuje sie jakbym byla czyms napietnowana.trzymajcie sie towarzyrze i towarzyszki niedoli.
Wiola;
Witam. Nie wiem czy dzieci, praca i cała ta codzienność jest w stanie spowodować, że życie wyda nam się normalne. Dla mnie po stracie mojego kochanego Marka życie to ból i cierpienie, udawanie przed wszystkimi, że jest już dobrze, ale nic nie jest i nie będzie takie jak powinno - bo Jego już nie ma, mojego Misia. Staram się jak mogę przywyknąć do tej sytuacji i dalej jakoś żyć. Pozdrawiam serdecznie.
Donia;
Witam Was wszystkich.Kiedyś tu zaglądałam,tj w 2015 roku.Potem przestałam...U mnie dzisiaj minęło 3 lata i 2 miesiące.Mój mąż zmarł na zawał w wieku 44 lat,nagle...Jestem i wiem,że będę dalej sama.Wiedziałam o tym i wiem nadal.Dla mnie prawdziwa miłość jest wieczna i nie da się ot tak przestać kochać,a ja nie potrafię kochać 2 mężczyzn jednocześnie,jdnakże życzę tego innym kobietom,bo po upływie 3 lat mogę tylko powiedzieć,że życie moje jest piekłem,nieustającym cierpieniem....nie mam dzieci,a rodzina ma swoje życie...Jestem ciekawa,czy ktoś został zupełnie sam na tym świecie,jak ja..ale naprawdę sam,nie,że ma dzieci,ale..,ma rodziców,ale... itd.
Pablus,u Ciebie krótki czas jest po śmierci Twojej dziewczyny.My z mężem,nie mieliśmy ślubu kościelnego,potem z tego powodu ksiądz nie chciał dać mi rozgrzeszenia i kazał wyprzeć mi się miłości.Załamało mnie to,ale potem przbuszowałam wieeele książek i Biblię i już wiem,że to tak nie jest do końca jak księża nas uświadamiają,szczególnie można dowiedzieć się o tym z listów Sw.Pawła.To Bóg błogosławi miłością,w oczach Boga miłość jest święta i darem,łaską,a zawarcie małżeństwa w 21 wieku to zapis ,masz być wierny i nie zdradzać..jak chcesz,to poczytaj,ale nie potrzebnie masz wyrzuty sumienia z tego powodu.Tak samo jak przyczynę śmierci,tę datę mamy zapisaną w kodzie w dniu poczęcia i tylko cud może to zmienić.
Jak wiele ludzi cierpi z powodu miłości...wydaje mi się czasami,że to chyba najgorsza męka !!! To jest coś strasznego..zazdroszczę ludziom,którzy potrafią dalej,normalnie żyć..Na pewno są to cele,sens życia,jak np. dzieci,ale też trzeba je mieć,lub znależć jakiś cel,do którego się dąży.Zyć samemu dla siebie....koszmar
Joanna;
Mój mąż umarł prawie 4 lata temu. Najpierw była rozpacz, potem złość na niego okropna, teraz jestem już pogodzona z faktem, że go nie ma. Jednak nie ma dnia, żebym o nim nie myślała. Mimo, że jestem w innym związku, to mój mąż na zawsze pozostanie miłością mojego życia. Bardzo za nim tęsknię, każdego dnia. Czasami wyobrażam sobie, że mój partner to mój mąż. Jest mi ciężko. Na zewnątrz tego nie pokazuę, ale wewnątrz czuję ból.
Wiola ;
Zosiu. Dziękuję za słowa otuchy, staram się jak mogę być silna, przyjaciele pomagają, ale do końca nie potrafią mnie zrozumieć, ponieważ nie mają takich doświadczeń. Serdecznie pozdrawiam.
zosiula;
Wiolu. Rok to zbyt krótko aby ukoić ból. To potrzeba lat a i tak nastają chwile w których bardzo się tęskni. Trzymaj się wiem jak jest to trudne. Serce sie kroi ale staram sie na zewnatrz tego nie okazywać.
pozbierać . Nie wiem jak mi minął ten czas , jestem zawieszony w próżni. Staram się jakoś poradzić sobie, na razie nie udaje mi się .
Pablus,u Ciebie krótki czas jest po śmierci Twojej dziewczyny.My z mężem,nie mieliśmy ślubu kościelnego,potem z tego powodu ksiądz nie chciał dać mi rozgrzeszenia i kazał wyprzeć mi się miłości.Załamało mnie to,ale potem przbuszowałam wieeele książek i Biblię i już wiem,że to tak nie jest do końca jak księża nas uświadamiają,szczególnie można dowiedzieć się o tym z listów Sw.Pawła.To Bóg błogosławi miłością,w oczach Boga miłość jest święta i darem,łaską,a zawarcie małżeństwa w 21 wieku to zapis ,masz być wierny i nie zdradzać..jak chcesz,to poczytaj,ale nie potrzebnie masz wyrzuty sumienia z tego powodu.Tak samo jak przyczynę śmierci,tę datę mamy zapisaną w kodzie w dniu poczęcia i tylko cud może to zmienić.
Jak wiele ludzi cierpi z powodu miłości...wydaje mi się czasami,że to chyba najgorsza męka !!! To jest coś strasznego..zazdroszczę ludziom,którzy potrafią dalej,normalnie żyć..Na pewno są to cele,sens życia,jak np. dzieci,ale też trzeba je mieć,lub znależć jakiś cel,do którego się dąży.Zyć samemu dla siebie....koszmar
1-10 | 11-20 | 21-30 | 31-40 | 41-50 | 51-60 | 61-70 | 71-80 | 81-90 | 91-100 | 101-110 | 111-120 | 121-130 | 131-140 | 141-150 | 151-160 | 161-170 | 171-180 | 181-190 | 191-200 | 201-210 | 211-220 | 221-230 | 231-240 | 241-250 | 251-260 | 261-270 | 271-280 | 281-290 | 291-300 | 301-310 | 311-320 | 321-330 | 331-340 | 341-350 | 351-360 | 361-363 |