Musicie wyjść ze skorupy nieśmiałości, uprzedzeń, lęków
Jeśli nam zależy na znalezieniu partnera, a nie na zabawie, należy pisać prawdę, nawet bolesną.
|
Izabela, 46, Bielsko-Biała, handlowiec
Wacław, 54, Lesznowola, handlowiec
83% PD
(Punkty Dopasowania MyDwoje.pl)
Pierwszy kontakt - 16 marca 2011 r.
Pierwsze spotkanie - 31 marca 2011 r.
Cieszymy się z Waszego szczęścia!
|
Iza: Moja niezwykła historia z MyDwoje.pl zaczęła się rok temu, na wiosnę, gdy postanowiłam znaleźć portal, dzięki któremu poznam Mojego Mężczyznę. Zakładałam, że taki istnieje (portal i Mężczyzna). Znałam pary, które poznały się przez Internet, więc postanowiłam spróbować.
Wacław: Chyba ktoś mi powiedział, że są takie portale.
Iza: Szybko znalazłam MyDwoje.pl. Dużo wolniej i z pewnymi oporami wypełniałam Test Osobowości. Trudność polegała na tym, że po raz pierwszy od wielu lat musiałam szczerze określić samą siebie; odpowiedzieć sobie na wiele pytań dotyczących moich oczekiwań co do partnera, przyszłego związku… Nie pamiętam, kiedy ostatni raz miałam okazję uświadomić sobie własne poglądy w tym wymiarze. W ciągu ostatnich dwudziestu lat ważniejsze były dla mnie potrzeby: mojej rodziny, moich współpracowników, moich przyjaciół. Świat pędził w szalonym tempie, a ja razem z nim. I nagle, przy wypełnianiu Testu Osobowości zatrzymałam się na chwilę, żeby odpowiedzieć sobie „Kim jestem i Kogo szukam???”
Wacław: Jeśli nam zależy na znalezieniu partnera, a nie na zabawie, należy pisać prawdę, nawet bolesną.
Iza: Okazało się wówczas, że nie rozliczyłam jeszcze przeszłości, że nie jestem gotowa. Samotnie (choć w grupie przyjaciół) spędziłam wakacje, samotnie (choć w gronie rodziny) Święta, samotnie (choć na imprezie) Sylwestra.
Wacław: Byłem sam od ponad roku. Oczywiście starałem się znaleźć kobietę, która by mi odpowiadała, ale kończyło się to zawsze rozczarowaniem. Od ponad 30-tu lat zawsze była przy mnie, daleko bądź blisko, kobieta, stąd jej brak przez tak długi okres był dla mnie sporym wyzwaniem.
Iza: A tej wiosny znowu zachciało mi się żyć. Tym razem znałam już MyDwoje.pl, więc poszło mi dużo łatwiej. Zdecydowałam się na pokazanie mojego zdjęcia (to naprawdę pomaga!), zaczęłam systematycznie przeglądać profile mężczyzn, z którymi wychodził mi wysoki procent dopasowania. Oczywiście odpowiadałam na wszystkie listy, ale sama też zaczęłam pisać pierwsze listy. (Dziewczyny, nie bójcie się tego. Faceci też nie mają łatwo! Musicie wyjść ze skorupy nieśmiałości, uprzedzeń, lęków. Tak, nam też wypada zainicjować kontakt!).
Wacław: I nie traćcie nadziei :)
Iza: Po wymianie inspirującej korespondencji z kilkoma świetnymi facetami, a także po kilku spotkaniach w Realu, zdałam sobie sprawę, że jestem obecnie inną osobą niż rok temu i powinnam wypełnić Test Osobowości jeszcze raz… Zrobiłam więc konieczne korekty. Warto było, bo wtedy „wskoczyły” mi nowe kontakty i zaczęła się moja nieprawdopodobna historia z Wacławem.
Wacław: To Iza mnie znalazła i nawiązała pierwszy kontakt.
Iza: 16 marca wysłałam do Wacława pierwszego maila. Otrzymałam miłą odpowiedź.
Wacław: Iza wysłała do mnie e-mail. Otrzymałem powiadomienie na prywatną pocztę, wszedłem na portal i, pomimo iż nie miałem opłaconego abonamentu* (zrezygnowałem, bo straciłem nadzieję) okazało się, że MyDwoje.pl mogę odpowiedzieć na jeden e-mail bez abonamentu. Odpowiedziałem i …bingo! *(przyp. redakcji: na zaproszenie do kontaktu można odpowiedzieć nie posiadając aktywnego abonamentu)
Iza: Zaczęliśmy korespondować niemal codziennie. Już po kilku dniach „przeszliśmy” na rozmowy telefoniczne i smsy. To spora różnica - pisać do kogoś listy, a gadać przez telefon… Na szczęście okazało się, że mamy sobie dużo do powiedzenia; „nadajemy na tych samych falach”, śmieszą nas te same rzeczy, mamy podobne doświadczenia życiowe; a nawet zawodowe. Nie mogłam w to uwierzyć, że znalazłam takiego faceta! Po dwóch tygodniach kontaktów czułam się, jakbyśmy się znali dziesięć lat. Wiedziałam, że bez względu na dalszy rozwój sytuacji na pewno będziemy przyjaciółmi. Pozostała drobna kwestia: co będzie, jak się spotkamy??? Nasze rozmowy i smsy szybko nabierały temperatury. Jednak dzieliło nas 400 km i lęk przed rozczarowaniem. Mamy z Wacławem sporo wspólnego (83% dopasowania ha, ha), ale pod jednym względem się zasadniczo różnimy: ja jestem rozważna, a On szalony. Ale to ja pierwsza powiedziałam: „Przyjedź do mnie. Nie za tydzień. Dzisiaj.”
Wacław: Szybko spotkaliśmy się i sprawy potoczyły się jeszcze szybciej
Iza: Założyłam, że musimy poznać się w moim naturalnym środowisku. Że będę ubrana tak jak zwykle. Że będę sobą, bo od początku byliśmy szczerzy wobec siebie. I że jak ma się udać, to się uda. To nasze pierwsze spotkanie było tak emocjonujące, że po prostu niewiele z niego pamiętam :)
Wacław: Byłem na początku zdenerwowany ale szybko się rozluźniłem, a potem było już tylko przyjemnie…
Iza: Przez cały czas miałam dziwne uczucie- widziałam całkowicie obcego człowieka, a słyszałam bardzo bliską mi osobę (to był ten głos, z którym godzinami gadałam przez telefon)… Po naszym spotkaniu potrzebowałam paru dni, żeby złapać oddech i zrozumieć co się dzieje. Wyłączyłam komórkę na weekend. Ale w niedzielę po południu usłyszałam znowu Jego głos i wszystkie emocje wróciły. A emocje nie kłamią i należy ich słuchać :)
Wacław: Chciałem spotkać kobietę mądrą, ciepłą, piękną i tolerancyjną. I taką spotkałem.
Iza: No i zaczęła się „jazda bez trzymanki”: smsy, gadanie przez telefon nabrało innego smaku - to był żywy, realny świat, a w nim Mężczyzna, który mnie oczarował. 6-go kwietnia wysłałam prośbę do Administratora MyDwoje.pl, żeby usunął mój profil, bo nie będę dalej szukać, bo znalazłam. Wacław zrobił to samo. Niezłe tempo, jak na osoby w naszym wieku :) Ale czy wiek ma tu jakiekolwiek znaczenie? Na szczęście dla nas okazało się, że nie. Od naszego pierwszego spotkania oboje stajemy na głowie i widzimy się niemal co tydzień.
Wacław: Najbardziej brakowało mi mentalnej i fizycznej obecności ciepłej i mądrej kobiety.
Iza: To jest tak, jakby każdy z nas dotychczas samodzielnie budował układankę z puzzli i nagle te dwie połówki wskoczyły na swoje miejsce. Każdy z nas ma swój świat, swoje obowiązki, pasje, pracę, dom i… dobrze. Ale teraz dodatkowo mamy siebie nawzajem. I tak jest jeszcze lepiej. Przed nami jeszcze wiele weekendów, wspólne wakacje z dziećmi.
Wacław: Chcemy się wybrać najpierw z dziećmi do Chorwacji a potem z Wami do Paryża.
Iza: Czeka nas dużo pięknych chwil i sporo trudności do pokonania. Czuję, że warto. Czuję, że naprawdę żyję. Patrzę w Jego oczy i jestem szczęśliwa.
Wacław: Iza należy do kobiet niezwykłych. Ma w sobie pozornie sprzeczne walory: jest z wykształcenia malarką, niezwykle intensywnie przeżywa coś, co jej się podoba (szczególnie muzykę) a jednocześnie zajmuje się dość twardym biznesem, wymagającym konsekwencji, uporu a czasem szabelki. Nie ma podzielnej uwagi. Jeśli coś ważnego robi lub czegoś słucha, to jej nie ma. Jeśli rozmawia, koncentruje się na rozmowie. Świadczy to, moim zdaniem, o poważnym traktowaniu spraw i osób. Gdy jesteśmy razem czuję, że koncentruje się wyłącznie na mnie. Chciałbym aby tak zostało. Czuję się przy Niej swobodnie, mogę robić to na co mam ochotę, nie ma ani zakazów ani nakazów. To się nazywa „tolerancja i szacunek dla drugiej osoby” Chciałbym posiadać takie cechy.
A jej tekst „Dlaczego słuchasz Hendrixa tak cicho?”- zmienił mój światopogląd…
Iza: W jednym z pierwszych maili zapytałam Wacława: „Co znaczy dla Ciebie ciepły kontakt? Słowa, które zapadają w serce? Wsparcie w trudnych chwilach? Radości i sukcesy dzielone na dwa? Spojrzenie i podanie ręki?” Dziś znam odpowiedź i wiem, że mogę liczyć na to wszystko oraz dużo, dużo więcej..
Izabela i Wacław
Czytaj podobne historie naszych par:
