Moja wielka historia. Dnia 07 lutego 2010 r. weszłam na pocztę i zaczęłam czytać oferty, zatrzymałam się przy Panu, który jest wdowcem i na pytanie, komu przyznałby medal, przeczytałam: Żonie. Bardzo mnie to zainteresowało i zaprosiłam do poznania. Odpowiedział bardzo pięknym listem, później ja napisałam długi list. Ten piękny dzień 7 lutego rozjaśnił wszystkie nasze przyszłe dni.
|
Wiesława, 54 lata, rencistka
Roman, 55 lat, rencista
90% PD
(Punkty Dopasowania MyDwoje.pl)
Pierwsza wiadomość - 7 lutego 2010 r.
|
Byłam bardzo zagubiona i uciekałam od kontaktów z ludźmi. Mało wychodziłam z domu. Kiedy dostałam od wnuczka pod choinkę laptopa, postanowiłam nauczyć się go obsługiwać, za pomocą rodziny, tj. wnuków, szybko pojęłam, o co chodzi w tym wynalazku. I tak pewnego dnia siadłam przed laptopem i chciałam w wyszukiwarkach sprawdzić z czystej ciekawości, jakie są serwisy, czy można pogadać z kimś tak samo samotnym, jak ja. Weszłam na Serwis Mydwoje i po namowie córki zalogowałam się, potem, po namyśle – a co mi szkodzi! - wykupiłam abonament i dostawałam propozycje. Ale było za każdym razem coś nie tak. Pewnego dnia dostałam nowe wiadomości, że jest jeden Pan, który ma taki sam problem, jak ja. Czytałam jego profil kilka razy, napisałam propozycję kontaktu, ale długo namyślałam się, aby włączyć enter. Przy kolejnym przeczytaniu jego profilu odnalazłam tak piękne stwierdzenie, że już nie było wątpliwości, podoba mi się ten Pan. Zaproponowałam kontakt i zaprosiłam do rozmowy. Odzew był następnego dnia, z czego bardzo się ucieszyłam. Ten piękny dzień 07 lutego rozjaśnił wszystkie przyszłe dni. Bardzo szybko zaczęliśmy rozmawiać. Pierwszy raz tylko 3 godziny, następnego dnia 6 godzin, następnego aż do 4 rano. Laptop nieraz robił się gorący, bo gadaliśmy po kilka godzin. Mieliśmy o czym rozmawiać, byłam bardzo zadowolona, ale w głosie czytałam pragnienie widzenia się, więc zaprosiłam do spotkania.
Po dwóch tygodniach powiedział mi, że bardzo chciałby mnie poznać na żywo, ale dzieli nas taka odległość, więc postanowił nagrać siebie na kamerę, przegrać na płytę i wysłać mi do Polski – tak zrobił. Po czterech dniach dostałam przesyłkę. Obejrzałam nagranie, wysłuchałam, co ma mi do powiedzenia, byłam bardzo zadowolona, że tak mi zaufał . Jego ciepły głos, spokojne ruchy, delikatność w słowach i ten wzrok, serce waliło mi mocno, mimo moich lat czułam bliskość. Mamy tyle wspólnego, przy długich wieczornych rozmowach ciągle żałował, że jestem tak daleko, w ciągu kilku minut zdecydowałam, pojadę do Francji, może to jest naprawdę to - Przeznaczenie. Pomyślałam, jeżeli tego nie zrobię, to się nie dowiem. Dnia następnego powiadomiłam oficjalnie mojego partnera, że przyjadę do Francji, trzeba w końcu pogadać w cztery oczy. Przyjął to w milczeniu, a potem radość i usłyszałam tylko ciepło „czekam na Ciebie”, przyjedź, będę najszczęśliwszym człowiekiem na świecie, bo ta samotność mnie wykończy. Kupiłam bilet na samolot i po dwóch tygodniach znajomości poleciałam.
Czekał na lotnisku, w ręku kwiaty, blady i wystraszony, ja też. Przytulił mnie mocno przez dłuższą chwilę, byłam bardzo szczęśliwa, bo odebrałam go, jakbym znała go wiele, wiele lat. Długo rozmawialiśmy na lotnisku, potem pojechaliśmy do Niego do domu, tam czekało mnie wiele niespodzianek, cudownych niespodzianek, „kolacja”, dużo ciepła, i ten wzrok i zachwyt moją osobą, spędziłam pięć cudownych dni, spacery we dwoje (jest cudownym przewodnikiem) po mieście. Zwiedziłam piękne zabytki, byłam w pięknych miejscach, robiłam zakupy we francuskich sklepach, byłam oszołomiona taką sytuacją. Cudowny ostatni wieczór - oświadczyny i ułożenie we dwoje życia na dobre i złe i cudowny zaręczynowy pierścionek, poprosił mnie o rękę. Zgodziłam się. Ja urodziłam się 07 lipca, on 07 września a poznaliśmy się 07 lutego. W myślach ciągle zadawałam sobie pytanie, gdzie uchował się taki facet? Ale On był obok mnie. Minęło wszystko, jak sen, trzeba było wracać. Kiedy odprowadzał mnie na lotnisko obiecał, że przyjedzie do Polski na święta.
Jest takie powiedzenie: trzeba mieć w sobie to coś. To prawda, ja nie miałam lekkiego życia i nagle zapaliło się światełko. Bardzo podobne troski, bardzo podobne upodobania, lubimy to samo jedzenie, lubimy tańczyć, te same kolory i, co dziwne, lubimy na siebie patrzeć: te 5 dni to tak jak jeden dzień. Więc mam narzeczonego, który przyjedzie na święta i pozna moją rodzinę, ustalimy datę ślubu, bo i jemu i mnie brakuje tej bliskości, po prostu tęsknimy za sobą.
Kiedy wróciłam do domu bardzo mi Go brakowało, na nowo siedliśmy do laptopów i gadaliśmy godzinami. Potem nadszedł czas, kiedy On miał przyjechać. Czekałam. Przyjechał. Został aż trzy tygodnie, ten czas przeszedł jak chwila, wspólne spacery, przygotowania do Świąt, potem razem z całą rodziną przy stole, cudowny czas. I ja dałam mojemu Ukochanemu obrączkę ze swoim imieniem, przyjął bardzo miło i obiecał, że nigdy jej nie zdejmie . Wyjechał szczęśliwy, zadowolony i uśmiechnięty. Układamy plany. On robi kosmetykę mieszkania, aby było mi wygodnie, gdy przyjadę na stałe, a ja robię zakupy tego, co nam może się przydać w naszym domu, coś polskiego. Ustalamy kolory zasłon, kolory ścian, jak ustawimy meble, bierze wszystko pod uwagę, co mówię i realizuje. Codziennie mówi mi o swoich marzeniach, opowiada jak widzi mnie w domu, jak bardzo tęskni, że jest mu bardzo źle, że jestem tak daleko. Teraz układa się cudownie, przyjedzie w sierpniu i jedziemy na dwa tygodnie w góry na wczasy. Jak poukładam wszystkie sprawy do września, zgromadzę dokumenty i przetłumaczę na język francuski, wyjedziemy razem już tak na dobre.
Mnie brakuje jego osoby, ciepła, opiekuńczości, i tego bezpieczeństwa. On twierdzi, że brakuje mu tylko mojej osoby, bo bardzo mnie kocha. A jednak i po pięćdziesiątce życie ma kolory i uczucie jest takie samo jak w młodości, tylko patrzymy bardziej dojrzale i wiemy, jak to budować, aby nic nie zatracić po drodze. Data ślubu ustalona, ale i o tym powiadomimy. Dzielimy się z Wami naszym szczęściem i Tym, którzy korzystają z Serwisu MyDwoje.pl. Życzymy Wszystkim dużo szczęścia!
Kochani dzięki Wam mogę myśleć o przyszłości, czerpać radość, że spotkałam człowieka, o jakim marzyłam od młodych lat i wszystko to zawdzięczam Waszej stronie MyDwoje.pl! Naprawdę serdecznie dziękuję! Powiadomię o dacie ślubu - będziemy na Was czekać.
Wiesia i Roman
|
Czytaj podobne historie naszych par:
|
