Emocje są więc po obu stronach...

Wacław 01-03-2009
Witaj Jolanto, miło jest przeczytać, że udało mi się sprawić Ci radość. Z dużą przyjemnością czytam też Twoje maile. Już z tekstu gdzie napisałaś, że jesteś nauczycielem rosyjskiego i angielskiego, zacząłem się domyślać, skąd jesteś, a jeszcze nie wiedziałem, jak długo jesteś w Polsce. O tym napisałaś później. I ten spokój w Twoich tekstach – czuje się w nich osobę twardo stąpającą po ziemi, świadomą swoich potrzeb i możliwości. Ale jest też coś nowego – okazuje się, że umiesz też przyznać się do emocji – bardzo to miłe. Dlaczego znowu wracam do analizy Twoich tekstów? Proste, bo za nimi widać konkretnego człowieka, bo klimaty, które w nich wyczuwam, są mi bliskie i od nich zaczęło się zainteresowanie Twoją osobą. Są obecne też w jakiś sposób w historii mojej rodziny. Znam też z autopsji historie ludzi mieszkających po „wschodniej” stronie. Tak się złożyło, że w 1988 r., w ramach wyjazdu służbowego do Kłajpedy, poznałem  ludzi kierujących dwoma dużymi przedsiębiorstwami. Tygodniowy pobyt pozwolił mi na ogólne poznanie, jak wygląda życie ludzi z wyżyn drabiny społecznej w powoli chylącym się do upadku imperium, chociaż wtedy nic nie wskazywało, że ten upadek nastąpi tak szybko. Zajmowano się nami od rana do późnych godzin wieczornych. Właśnie w tych wieczornych, bardziej swobodnych godzinach, dały o sobie znać rodzące się nacjonalizmy, obawy, tęsknoty do swobody i wolności, ujawniły się głęboko w sercu skrywane urazy, tak do państwa, jak i konkretnych ludzi. W tym przypadku była to mieszanina narodowości dość mocno wymieszana rodzinnie, ale z wyraźną hierarchią zawodową. Wiadomo - Rosjanie najwyższe stanowiska, pozostali mniej znaczące, bez możliwości „przebicia się”. Wtedy nie zwracałem na to większej uwagi, ot po prostu takie sobie wylewanie żali po paru kieliszkach alkoholu. Minęło kilka lat i znowu – zupełny przypadek -  jestem w tej firmie. Zmiany jakie tam zaszły wywarły na mnie olbrzymie wrażenie – był to rok 1995. Przez następne kilka lat byłem świadkiem tych przemian (bywałem tam kilka razy do roku), krótko mówiąc były to dramaty ludzkie w skali, jaka nie miała odpowiednika w naszym kraju. Bywałem też w domach tych i innych ludzi. Jednym zaczęło powodzić się lepiej inni spadali mocno w dół, tak materialnie jak i emocjonalnie. Nacjonalizm w wydaniu litewskim był bardzo okrutny. Bardzo było mi żal Polaków uwikłanych w mieszane małżeństwa. Miałem okazję obserwować to na przykładzie Litwy. Obawiam się, że Twoja droga życiowa to też podobne doświadczenia niezależnie od tego, w której republice przyszło Ci żyć. Ja w portalu też jestem około miesiąca, nie wykupywałem abonamentu, funkcjonuję tu jako  ”easy rider”, i po poznaniu Ciebie nie mam zamiaru szukać innych znajomości. Przejdźmy więc na korespondencję mailową i odstraszaj mnie, jak najlepiej potrafisz. Pozdrawiam serdecznie i życzę miłego dnia. Wacław

Nawet nie zauważyli, że czatowanie stało się ich pasją, spotykali się codziennie i po kilka godzin spędzali ze sobą na opowieściach o swoim dzieciństwie, rodzinie bliższej i dalszej, o swoich wyborach życiowych, sukcesach i porażkach. Jednym słowem o wszystkim co ich dotyczy. Zaczęły się też pojawiać coraz bardziej uprzejme zwroty, coraz więcej emotikonów, dało się zauważyć coraz większe zaangażowanie czatujących: ich spotkania zaczynały się przeważnie między godzinami 20-tą a 21-szą i trwały coraz dłużej – kończyły się nierzadko dobrze po północy: